42. Anders en toch gewoon

ai_andersIk las afgelopen zomer het boek Anders en toch gewoon. Families na donorconceptie van Astrid Indekeu (K.U. Leuven) en schreef toen onderstaande review op Goodreads.

Het doet mij plezier een half jaar later te lezen dat Astrid Indekeu haar onderzoek naar donorfamilies in de samenleving verderzet en expliciet op zoek gaat naar oudere donorkinderen. Ze voert dit onderzoek in samenwerking met het Karolinska Institutet in Zweden. Ouders van / én  16+ donorkinderen worden gevraagd deze enquête in te vullen. Voel je vrij hier een bijdrage te leveren om een beter beeld te schetsen van wat er leeft.


Anders en toch gewoon is een toegankelijk en goed gestructureerd boek dat – na een inleiding op het wat en hoe van donorconceptie – ingaat op de psychosociale implicaties binnen het gezin. Getuigenissen en theorie wisselen elkaar af maar de focus blijft voornamelijk liggen bij de (wens)ouders. Dit uiteraard omdat het merendeel van de volwassen donorkinderen niet weet dat hij of zij met (anoniem) donormateriaal verwekt is of omdat de ondervraagde donorkinderen nog te jong zijn om de implicaties te overzien.  De ervaringen van donorvolwassenen in kaart brengen lijkt mij dan ook de volgende stap in het onderzoek.

Die stap is zeker niet evident, omdat de artsen vroeger de ouders opdroegen om het kind gewoon in het ongewisse te laten. Het al dan niet inlichten van het kind zou niet (meer) in handen mogen liggen van de ouders zelf. Keuze voor (anoniem) donormateriaal heeft gevolgen voor het kind, daar kan je niet om heen. Dit ontkennen of de informatie voor het kind achterhouden is een kaakslag voor het kind in kwestie.

Hoewel Indekeu haar best doet om de verschillende partijen evenwaardig in haar boek op te nemen, blijf ik met een wrang gevoel achter. Op een of andere manier lijken de wensen van de ouders en hun gevoelens in het debat jammer genoeg nog altijd te primeren boven die van de donorkinderen zelf.

Het boek vormt wél een mooie aanleiding voor (wens)ouders enerzijds om meer bij de gevolgen van hun keuze stil te staan en anderzijds voor de beleidsmakers om het debat open te trekken. België hinkt tenslotte al 12 jaar achterop als we onze situatie met Nederland vergelijken. Wij hebben geen centraal register, nog steeds anonimiteit, (nog) geen DNA-databank,… Gelukkig wordt aan die inhaalbeweging wel gewerkt en krijgen donorvolwassenen ook meer en meer een stem.


Wie eens een kijkje wil nemen in het boek mag mij gerust een berichtje sturen.

One thought on “42. Anders en toch gewoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s