54. Geachte

Nadat ik eerder al uit mijn lood geslagen was door het antwoord op mijn eerste mail, groeide nu gisteren ook mijn frustratie bij het lezen van de brief die u mijn ouders stuurde naar aanleiding van hun verzoek tot het opsturen van hun medische dossier.

U geeft in deze brief openlijk toe dat u mijn tweede e-mail (met nog een paar pertinente vragen) niet meer zal beantwoorden. Ik vind het erg jammer dat u me dit niet persoonlijk kon laten weten.

U stuurde ook geen medisch dossier mee met uw brief, met als excuus dat u dit in 1987 aan de huisarts en gynaecoloog van mijn ouders hebt bezorgd. Nochtans is het ook úw plicht dit dossier te bewaren en ter inzage beschikbaar te stellen. Het is trouwens niet zo – in tegenstelling tot wat u beweert – dat dit enkel opgevraagd kan worden door een behandelend arts.
Het opvragen van medische dossiers kan door élke patiënt die dit zelf wenst en het wordt overigens aangeraden dit via aangetekend schrijven te doen. Iets waarop u haast verontwaardigd reageerde in uw brief… Ik hoop dat u beseft dat u ten laatste 15 dagen na het ontvangen van het aangetekend schrijven verplicht bent om het dossier beschikbaar te stellen ter inzage.

In uw brief zegt u dat u niet op mijn vraag kan ingaan en dat begrijp ik, want ik wil een donornummer. Ik vraag zelfs of u contact met hem kan opnemen, omdat ook donoren later spijt kunnen hebben dat ze anoniem gedoneerd hebben. Ik vraag hoe vaak u deze donor gebruikt hebt, zodat ik ergens kan inschatten hoeveel halfbroers of -zussen er van mij rondlopen. Ik vraag meer dan u mag geven en toch vraag ik het, net om u en uw collega’s tot nadenken aan te zetten.

In tegenstelling tot mij, vragen mijn ouders slechts één ding en het is zelfs iets heel eenvoudigs waar zij recht op hebben. Hun vraag staat los van mijn vraag. Door mijn ouders inzage in het medische dossier te weigeren, wekt u de indruk dat er iets te verbergen valt. Deze indruk wordt alleen maar versterkt doordat u de deuren sluit en niet eens de moeite lijkt te nemen om verder na te denken over wat anoniem donorschap bij de betrokken kinderen (die ook geen kind blijven!) teweeg kan brengen en niet openstaat voor een persoonlijk gesprek.

Ik betreur dit alles ten zeerste omdat het eigenlijk toch uw taak als arts én als mens tout court is om blijvend de ethische gevolgen van uw (be)handelingen te overdenken en in vraag te stellen.

(Toch nog) Met vriendelijke groeten

An

6d938728f37a1b3e321728c34038dbad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s